تو می گی  با منی ، ولی می دونم دیگه تو دوسم نداری

می دونم بد آوردی  از یادت، داری تو عشق کم میاری

می دونم دیگه نمی خوای باهات بمونم ، می دونم دوسم نداری

برو پیش اونی که واسش  می میری به پاش می شینی بی قراری

یادته بهت می گفتم که حرفای تو بهونست تقصیر تو نیست  می دونم تقصیر این زمونست

حالا همه چی تمومه حرفی وسط نمونه  دیگه نمی خوام ببینمت هر چی می گی همونه

کی می گفت دیگه نمی خواد

عشقمون که از یادت رفت

میدونم دیگه نمی خوای

دیگه قیدمو بزن برو که خوب شناختمت ، چه ساده تو رو به اون عشق غریبه باختمت

دیگه قیدمو بزن....

صدای خش خش برگای خزونی ، توی گوشم ناله می کرد

آسمون بغضشو تو پرده ی ابرای  سیاهش پاره می کرد

رعد و برق نگاه شب روبا صداش خواب زده می کرد

زمین از این همه سنگینی باد به روی شونش گله  می کرد

همچنان پای پیاده فارغ از صدای خشم آسمونی

بی خیال از ناله ها و گله های برگ های زرد خزونی

جاده های بی کسی رو گم می کردم آروم آروم

تن غربت رو می شستم زیر قطره های بارون

من به یاد عطر بارون زده ی گلای پونه

می کشیدم پای خستمو رو جاده به هوای بوی خونه

وقتی که صدای خونه منو تا آخر جاده  می کشونه

یه شب ،یه روز ،یه سال، یه عمره که می گردم بعد ها

چون کبوتر بی  پر وبال ،می رم همه جا

یه روزدیدم گم شد جونم ،دور افتادم از آشیونم

بی خونمونم ، سرگردونم، بی او به خدا

سلطان قلبم کجایی ، کجایی، رفتی که بر من به شادی گشایی

                                        دروازه های بهشت طلایی،اما صد افسوس

رفتی وبرد از کفم زندگانی ،عشق و امید مرا در جوانی

                                       رفتی کجا ای که دردم ندانی، دردم ندانی

قربون می رم اون خدارو خدارو،لطفش به هم می رسونه دلارو

                                       حل می کنه رحم او مشکلارو ،شکرت خدایا...

گذشته دیگه گذشته  گذشته،این فتنه ها بازی سرنوشته

                                       شکرت خدایا که حالا بهشته کاشونه ی ما

گذشته ها گذشت بیا ،بیا که بگیم شکر خدا

                                         که به هم رسوند دل ما را شکرت خدایا...

اگه یه روزی آسمون با من و تو شد نا مهربون

                                         نمونده امروز از غم  نشون شکرت  خدایا... 

چشمای منتظر به پیچ جاده دلهره های دل پاک و ساده

پنجره ی باز و غروب پاییز ، نم نم بارون تو خیابون خیس

یاد تو هر تنگ غروب ، تو قلب من می کوبه

                                                        سهم من از با تو بودن طعم تلخ غروبه

غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده

                                                       برام یه یادگاریه جز اون چیزی نمونده

تو ذهن کوچه های آشنایی پر شده از پاییز تن طلایی

تو نیستی و وجودمو گرفته شاخه ی خشک پیچک تنهایی...

اگه  دستام خالی باشه وقتی باشم عاشق تو غیر دل چیزی ندارم که بدونم لایق تو

دلمو از مال دنیا به تو هدیه داده بودم  با تموم بی پناهی به تو تکیه داده بودم

هر بلایی سرم اومد همه زجری که کشیدم همه رو به جون خریدم  ولی از تو نبریدم

هر جا بودم با تو بودم هر جا رفتم تو رو  دیدم تو سبک شدن تو رویا همه  جا به تو رسیدم

اگه احساسمو کشتی اگه از یاد منو بردی اگه رفتی بی تفاوت به غریبه سر سپردی

بدون اینو که دل من شده جادو به طلسمت  یه کی هست این ور دنیا که تو یادش مونده اسمت......

  رسم زندگي اينست يک روزکسي را دوست داري وروز بعد تنهايي به همين سادگي! او رفته است و همه چيزتمام شده است مثل يک ميهماني که به آخر ميرسد وتو به حال خود رها مي شوي چرا غمگيني ؟ اين رسم زندگيست پس تنها آواز بخوان

ای تو بهونه واسه موندن  ای نهایت رسیدن

ای تو خود لحظه ی بودنتا طلوع صبح و دمیدن

ای همه خوبی همه پاکی  تو کلام آخر من

ای تو پر از وسوسه ی عشق تو شدی تمامی زندگی من

اسمتو هر چی که می گم همه  تکرار تو حرفای دل من

چشم تو هر جا که میرم جاری تو چشمای منتظر من

تو رو اون لحظه که دیدم به بهانه هام رسیدم

از تو تصویر کشیدم که اونو هیچ جا ندیدم

تو رو از نگات شناختم قصه از عشق تو ساختم

تو رو از خودت گرفتم با تو یک خاطره ساختم...

دلم گرفته است ای یار...ای مهربانترین حضور و ای ساده ترین واژه ی من.... دلم همچون تمام شب های افسرده تنگ و غمگین است و نمی دانم که کجا خواهم توانست خوشبختی رادرک کنم...شاید هیچ وقت...شاید همیشه همین شاید....سهم من از تمام عشق همین یک لحظه بود.... همین یک لحظه ی کوتاه و ساده و پرلبخند.... من دلم را به کوچه های نوازش می برم....در زیر سایه ی خاطرات دیروزم.... و در نگاه گرم تو من هی آب می شوم.... وفرو می ریزم به روی اندیشه ای که از فاصله ها میگوید....

ممنونم از بردیا جون که این شعر قشنگو برام فرستاد

 غنچه با دل گرفته گفت: زندگی لب زخنده بستن است گوشه ای درون خود نشستن است گل به خنده گفت زندگی شکفتن است با زبان سبز راز گفتن است گفتگوی غنچه وگل از درون با غچه باز هم به گوش می رسد تو چه فکر میکنی کدام یک درست گفته اند من فکر می کنم گل به راز زندگی اشاره کرده است هر چه باشد اوگل است گل یکی دو پیرهن بیشتر ز غنچه پاره کرده است